Ponowoczesność jest wobec tego odrzuceniem logiki nowoczesności, w charakterze logiki prowadzącej do ludobójstwa, co łączy Baumana z innymi filozofami postmodernizmu. Stąd się bierze do wnętrza ponowoczesności relatywizm, niedostatek zaufania do "wielkich projektów" chcących glob zorganizować w pełni odkąd nowa, wolność w charakterze najwyższa wzór (zamiast bezpieczeństwa), preferowanie rozwiązań cząstkowych, dotyczących konkretnych, jednostkowych problemów (tutaj w szeregu przypadków odwołuje się do Richarda Rorty'ego, toż też krótkoterminowość wszystkiego (w tym związków międzyludzkich) – skoro tylko zrezygnowano ze zbytnio dalekiej perspektywy do wnętrza jakichkolwiek działaniach.
Ponowoczesność ma tę moralną przewagę ponad nowoczesnością, że na skutek powyższych jej gildia jest z natury relatywistyczna, wewnątrz przeciwieństwie do nowoczesności. Różnicę tę definiuje w charakterze różnicę wśród moralnością i etyką. W jego ujęciu etyka właściwa jest ponowoczesności (innymi słowy jest dozwolone ją stwierdzić mianem "relatywizm etyczny"), oraz sumienie (czyli władza absolutna etyczny) – nowoczesności.